مرداب افسونگر

Been searching worlds

Sprinting through words

Marinating in the corner of my eyes

The shadow of your chords

Built trust with tension across the vanquished worlds

Stepped out to be one

To be the obedient pawn

To be more than just one

I am Circe, I am Cassandra, I am every witch who couldn't save their loved one

I bowed to the gods, paved ways for their wars

shall the day come for the gods to be not on the top

I would rejoice and pray for a month

 When the heart races and the mind begins its restless pondering while the earth beneath one’s feet trembles, my thoughts turn only to this damned religion and to the ruin wrought by those who cling to a handful of Timeworn words. on similar circumstances, I would've opened Spotify and played my all the time fav playlist called "holy trinity of religious trauma." while I do not remember the exact number of songs it contained, nor the names of the songs it had, the singers included in it were Hozier, Ethel Cain, and my glorious queen, Florence. It would always find a way to ease my troublesome mind and made me bawl my eyes out into my mama-made silk pillow back in dorms, I would lie on my back, thinking about the meanings buried in the songs, the order in which they were placed and the private sorrows the unseen creator of that Playlist must have carried, this usually continued till I found a fanfic suited for my taste with the tags I've been looking for. something small enough to cradle the emptiness of the night and gentle enough to carry me into sleep. I miss my little Catacomb ,my Tower of Silence ,where the pink curtains kept the world at bay, and a small, stubborn peace kept watch over me

TRACK: The Moon Will Sing

ALBUM: coyote stories

ARTIST: The Crane Wives

.It may take a moment for both the song and the pic to load

Tell me once again I could have been anyone, anyone else Before you made the choice for me

We could have been anywhere, anywhere else Instead, I made a bed with apathy

We could have had anything, anything else Instead, you hoarded all that's left of me Swallowin' your doubt Like swords to the pit of my belly

یه روزی این فیلی که توی کلبه‌ی درب و داغونت مخفی کردی بزرگ‌تر از چهاردیواری اطرافش می‌شه؛ عاج‌هاش رو شکوندی، زبونش رو بریدی و پاشنه‌هاش رو زخمی کردی اما چطوری می‌خوای قامتش رو ساقط کنی؟ کتمان کن...کتمان کن...کتمان کن. توی سوپ همسایه‌ها داروی‌ بیرون‌روی بریز و با تشک‌های عباس لحاف‌دوز گوش‌هاش رو بپوشون! در رو ببند، سفره ی ضیافتت رو پهن کن درحالی که قول قتل گل‌ها می‌دی این شکمباره‌گان رو مست تن ‌پیشگویانی که حرف و حدیث‌شون رخنه کرده زیر پوست کن؛ با نوای ریشخند زاغ‌های سفید در وهم امنیت بخواب هرچند که خودت خوب می‌دونی، زبون‌ها ممکنه صدایی از خودشون بیرون ندن، گوش‌ها ممکنه پوشیده بشه اما دیده‌ها باز شده و هرآنچه باید دید، دیده شده. حالا آشفته از خواب بپر و شتاب زده به دنبال بریدن سر فیل برو، چشمات رو به آخرین نگاه عاجزانه‌اش ببند و کشون کشون سر رو با خودت ببر، یکجایی مثل جایزه آویزونش کن، خیال کن که تموم شده دیگه امن و امانی؛ نیستی.

این یه پیش نویس قدیمی بود که توی بیان داشت خاک می‌خورد. با خودم گفتم شاید بد نباشه اینجا پستش کنم؛ تغییر خاصی درش ایجاد نکردم و به نظرم حال رو هم در خودش در برمی‌گیره. کلی با موزیک پلیر درگیر بودم اما از طریق "وارد کردن رسانه" وسط‌چین نمی‌شد، هزار نوع ورد و شیوه‌ای که بلد بودم رو به‌کار بردم نشد. از توی بخش منبع هم هرچی می‌نوشتم و برمی‌گشتم روی حالت معمول، تبدیل می‌شد به همونی که بود و هرچی رشته بودم پنبه شد(؟)، ناامید شده بودم و می‌خواستم برم سراغ ادامه‌ دادن Hades II که با خودم فکر کردم به پشتیبانی پیام بدم شاید یک راه حلی داشتند. هرچند بعید، مثل اینکه واقعا داشتند، فقط باید از اون HTML بالا سمت راست استفاده می‌کردم.

-عباس لحاف دوز یه inside joke من و مامان‌اینا هست. با وجود اینکه دوست دارم بنویسم واقعی نیست کاملا واقعیه.